روزا م تندو تند میگذرنو شبام تند تر از روزام

ذهنم پره؟ ذهنم پر بود، تا ثانیه هایه قبل، ماله خودم بودم، تو حاله خودم… ولی موضو اینه ک من نباید هیشوخ خودمو ب حاله خودم بذارم، این روزا مخصوصن من برایه خودم یکم خطرناک شدم، یکم ک ن… خعلی خطرناک شدم، خعلی زیاد!

این روزایی ک میگذرنو من هیچی ازشون ب خاطر نمیارم، این روزایی ک تلخ میگذرن، سخت میگذرن، و گاهی باور نمیکنم ک گذشتن، تقویمی ک عددایه روش متعجب م میکنه، اون هزار روزی ک برایه خودم در نظر گرفته بودمو فکرایی ک داشتمو… فکرایی ک الان حتا هشتاد درصدشونم ب خاطر نمیارم…

ی حسی درونم هس، ی حسی…مثه اون روزایه اوله سرماخوردگی، ب ی دارویه خلط عاور نیازه حتا، ی دارویه خلط عاور ک این حسو بیاره تو گلوم، ک من سرفه کنم سرفه هایه خعلی بد، وحشتناک، پره درد، سعی کنم این چرکی ک تو گلومه و گاهن میاد تا حلقمو تف کنم بیرون… ی دارویه خلط عاور نیازه ک این حسه نافرمه نا همگونه نا مناسبو از زندگیم تف کنم بیرون… میبینی؟ ب نظر میاد منتظره ی عامله بیرونی م، ولی، نیسم! این داروعه ک میگم، این داروعه ک میگم تو وجوده خودمه…تو مغزه خودم…تو مغزه من! مغزه من ک پره از فکره، پره از فکرایی ک نباید باشه

حرفام ماله خودم نیس…ماله من هس ولی…حرفام سره جاشون نیسن، کلمه هام نیسن، جمله هام نیسن…یکم خسه م؟ یکم؟ خسه م؟ ببینم، من عصن هسم؟

نیسم…هیچ جا نیسم، شاید مرده م، شاید تموم شدم، شاید سوختم دود شدم رفته  م هوا، شاید شدم ی پیغامه سرخپوستی، ی دود ک خبری رو میرسونه…ی خبره خوب ی خبره بد… نیسم، شاید مرده م، شاید همیشه مرده بودم

من نیسم، خودمو نمیبینم، له شدم، زیره باره خاسه هایه دیگران، زیره باره خاسه هایه نافرجامه خودم، زیره باره گناهی ک عحساس ش میکنم

من نیسم، حل شدم تویه همه ی تلاشایه بی سرعنجام…تویه قطره قطره عشکایی ک ریختم. من نیست شدم.

ناممکن، نا معلوم….معلوم الحال…دوره خودت بگرد مثه لغتایی که دوره وجودت میگردن

* تیتر به طرزه نابارورانه ای هیچ ربطی به متن نداره…داره؟ به چه طرزی؟ تو میدونی؟ نمیدونی؟ خو اشکال نداره منم نمیدونم…فقد وختی داشتم مینوشتمش این موزیک تو مخم بود…

شاید این پست برای همیشه درفت بمونه، ولی… دلم تنگ شده برای روزایِ پر جنب و جوشه وبلاگ نویسی… از اذر هشتادو هفت که اولین وبلاگمو زدم، تا همین امروز، انقدر اتفاقایه خوب و بد تو زندگیم افتاده که حتا نمیتونم بشمرمشون…اتفاقایه خوب و بده بزرگ و مهم! نه اتفاقایه خوب و بده معمولی و روزمره! دارم بیست و دو سالگی مو تند و تند پر میکنم و میدونم یازده خرداده ساله دیگه، از نظره خودم خیلی بزرگ شدم! خیلی زیاد…

گاهی اوقات واقعن از حجمه این همه اتفاقه بد میترسم، که مبادا بازم یه از دست دادنه دیگه ای پیشه روم باشه، یه “خودتو با شرایط وفق بده” ی اجباریه دیگه… مثله 6تیر که از این همه اتفاقه بدی که افتاده بود منگ شده بودمو نه گریه ای نه حرفی… سکوتُ نگاهه خیره ای که خودمو بیشتر از همه میترسوند…

این روزا حسابی بی کسیو حس میکنم…وختی که هیشکی کنارت نیس که بتونی بهش بگی”هی! من هیچ دوسته صمیمی ندارم! من این روزا خیلی تنهام

*نوشته مو همونجا ول کردم، حتا یه نخطه م نذاشتم تهش…نمیدونم انتشارش کاره درستیه یا نه، حتا نمیدونم ماله شمبه س؟ماله یکشمبه س؟ ماله دوشمبه س؟…ماله هرروزی هس پشته لغت به لغتش یه قلبِ شکسه س… اینکه میگم یه قلبِ شکسته، ینی یه جوره ناجوری شکسته…یه جوره ناجوری…ولی! ولی! ولی! باید بگذری ازش! باید بگذری، بری جلو، روزای بعدُ بسازی…باید درساتُ بخونی امتحاناتو بدی نمره بگیری پاس کنی بری بالا…به همه ی چیزایی که بهش عتقاده قلبی داری فک کنی! به چیزی که اسمشو میذاری “هدفِ عافرینشه تو!” قاطی همه ی این تلخیا و سختیا انقده لبخند هست، انقده خوشی هست، انقده شادی هس…شاید خیلی کوچیک باشَنا! ولی هستن! مثله ذوق کردنای صدرا برام…مثله همه ی لحظه هایی که تو بغلمه و احساسه پادشاهی دارم، لبخندی که به من میزنه، نگاهی که با نگاهم گره میخوره و…این ینی بهشت درست وسطه جهنم! خوبی هست! خوشی هست…فقد باید بگردی پیداش کنی دسشو بگیری نذاری از جلوی چشمات بره کنار و دوباره گمش کنی! خوشی هس! همیشه هس…همیشه.

و امروز همون روزه…تا چند ساعته دیگه!

وختی بهار بهش فک میکردم، قرار بود من بمیرم،ولی، اون مرد.

میخای تاریخه مرگه منو ازم بگیری بابابزرگم؟

حالا اینکه تو این روز آخری، وقتی که همه ی آدمایی که به اجبار میرن دانشگاه، لباس هایی در حد و اندازه ی آخرای اسفند پوشیده باشن، اما یه کمی از مسیر که میگذره ببینن که زمینا کلا پر برف شده، و آسمون و ابرا حسابی شوخی شون گرفته و وحشتناک تر از همه ی روزهای برفی عمرشون می بارن، مسلما اوضاع دردناک تر میشه و ناسزاها عمیق تر!! ولی یکم که میگذره و شدت برف کلاس ساعت آخر و کنسل میکنه و کم کم که بارش برفا قطع میشه، همه چیز آماده ست برای یه اتفاق به یاد موندنی، برای کلی کتک خوردن و کتک زدن همراه با برف بازی! همراه با کلی جیغ زدن و تو سر و کله ی هم زدن و خندیدن! اونم تنها وقتی که بچه های یه کلاس با هم باشن و وقت انقدر کم باشه که حتی نتونی با یک هزارم مساحت برف های باریده شده بازی کنی!! درست مثل روز آخر ترم پیش که باز هم همه ی دنیا تعطیل بودن و ما سر کلاس، اما با یه تفاوت فاحش! اون روز من حتی به برف دست هم نزدم! چه برسه به بازی! و روزی که با یه دیدار شیرین برای همیشه تو حافظه ت ثبت میشه، وقتی که خداحافظی ت تو روزی بود که کل دنیا برف بازی کردن و تو نگاه کردی و سلامت تو روزی که با همه ی دنیا برف بازی کردی!

• به خاطره اولین برفِ 90 اینو از تو درفت هام کشیدم بیرون… یکی از معدود روزهایی بود که تو دانشگاهم بهم خوش گذشت، همه ش وسطِ اون بازیا دلم ضعف میرف برای برف بازی با داداشام…هنوزم دلم برای روزای گذشته م ضعف میره! برای خاطره های خوشِ کودکی م…

وختی که زیر دوش به خودت میای و میبینی حدودن یه ربعِ که داری یه موزیکی و زمزمه میکنی و سرخوشانه باهاش میرخصی، ینی وجودت پره انرژی و خوشیه! هی دختر…بهشون پر وبال بده! غم و غصه ها متجاوز ن، نباید بهشون راه داد، اگه به یه وجودی سرازیر بشن دیگه بیرون رفتنشون کار سختی میشه!

پایرت میخاد شاخ غولُ بشکونه! بایه لبخند ملیح! با یه لبخند زیبا!

بخند هانی، خندیدن تو خوب عست نخطه

امتدادِ    نگاهِ    تو!

اینکه نشسته باشی اینجا و با تایپ اولین کلمه تو دلت بگی، هی دختر، این حتما “درفت” میشه، اینکه گیر کنی بین فک کردن به معنی امتداد، یا نگاه، اینکه ندونی شب و روزت چطوری میگذرن ولی، ولی این بار سنگینو توی همه ی روزهات بکشونی خیلی لذت بخش نیست، اینکه هر روز بارت سنگین تر میشه و دنیا تیره تر…

“خالی شو!”…تنها ترکیبیه که بعد خوندن این پاراگراف به زبونم میاد…پاراگرافی از ماه های قبل

*رو نمایی از یک پست قدیمی!

دسته‌بندی شده در: 37 ]]> http://pirate37.wordpress.com/2011/10/18/%d8%a2%d8%a8%d8%8c-%d8%a7%d9%85%d8%aa%d8%af%d8%a7%d8%af-%d9%86%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%aa%d9%88/feed/ 0 pirate37